همزمان با روز خبرنگار باید به رسالت سنگین خبرنگارانی اشاره کرد که بیمحابا در عرصه اطلاعرسانی و دانایی گام برمیدارند.
به گزارش خبرگزاری فارس از اردبیل، در تقویم رسمی جمهوری اسلامی ایران 17 مرداد به مناسبت روز گرامیداشت محمود صارمی٬ شهید عرصه خبر، روز خبرنگار نامگذاری شده است، تا از خبرنگاران که همواره در راستای اطلاعرسانی و آگاهی بخشی جامعه، تغذیه و رشد افکار عمومی و پیگیری مشکلات و مطالبات مردم تلاش می کنند، قدردانی صورت بگیرد.
خبرنگاران قشری از جامعه هستند که میتوانند با قلم خود اندیشهها را به جریان بیندازند و هر اندیشهای که از صاحبان فکر برمیخیزد در صورتی که به مرحله عمل و ظهور برسد آثار قابل توجهی در جامعه میگذارد.
آمارهای جهانی نشان می دهد که خبرنگاری جز 10 شغل سخت دنیاست در تعریف این حرفه عنوان میشود که خبرنگاری شغلی پر خطر، مهیج و سرشار از استرس است که ادامه این حرفه منوط به داشتن روحیه خطرپذیری بالا، شجاعت و جسارت، کنجکاوی و حقیقتجو بودن است زیرا شرایط کاری یک خبرنگار ایجاب میکند که به دنبال تهیه گزارش، جان خود را در خطر بیندازد.
علاوه بر موارد ذکر شده، عنصر مهم دیگری در تداوم این حرفه نقش دارد و آن عبارت است از داشتن آزادی بیان، چیزی که در مطبوعات ما با ترس و شک و شبهه مواجه است آزادی ارزش بسیار بزرگی است که روشنفکران معاصر بدان اهمیت فوقالعادهای بخشیدهاند.
داشتن آزادی بیان در طرح دیدگاه شخصی روزنامهنگار مستلزم پرداخت هزینههای مادی و غیرمادی است، چه شهامت به خرج دهی چه سند و وثیقه، بنابراین جای امیدواری است که هفدهم مرداد هرسال خبرنگاران ما از هفت دولت آزاد هستند و تریبون رسانهها در اختیار این قشر قرار گرفته تا با فشار و استرس کمتری به بیان مشکلات و دغدغه های شغلی خود بپردازند. اگر چه رسالت بیداری جامعه آنقدر سنگین است که خبرنگار شبانه روز در حال ایفای نقش خود است اما امروز صدای بغض آلود خبرنگار در گوشه به گوشه کشور شنیده خواهد شد حتی به گوش آن دسته از مسؤولانی که پذیرای نقد روزنامه نگاران نیستند و یا آشنایی درستی با رسانه و خبرنگار ندارند.
طبیعتا شرایط سخت و استرسآور خبرنگاری خود به اندازهای کافی دغدغهساز است که برخی مسؤولان و روابط عمومیها بخواهند بر آن دامن بزنند، چرا که متأسفانه برخی مدیران روابط عمومی بدون توجه به نیاز رسانه و با عدم همکاری، خبرنگار را از بررسی مسأله مورد نظر منع میکنند، حال به زبان مسالمت آمیز باشد یا با تهدید! بماند که هستند از مدیران کل استان که هنوز حتی تفاوت بین خبرگزاری و روزنامه را نمیدانند! این مورد نشان میدهد که جایگاه شایسته و واقعی خبرنگاران هنوز به خوبی شناخته نشده است که میتواند از نظر جامعه شناسی و حوزه رسانه بررسی شود.
اما چیزی که به نظر نگارنده قابل توجه است، ایناست که برخیها تنها اسم «خبرنگار» را یدک میکشند و بدون هیچ شناخت از رسالت خطیر خبرنگاران، وارد این حرفه شدهاند و به جرأت میتوان گفت که قصدی هم بر شناخت ندارند اما در خصوص شناختی که از سوی مخاطبین باید صورت بگیرد، نکته مهمی قابل ذکر است. تک تک اعضای جامعه بر اساس معیارهای از جمله، صداقت، صراحت، سرعت عمل و به روز بودن، رسانه قابل اعتماد را انتخاب میکنند.
نگارنده معتقد است داشتن عمومیت بیشتر، دلیلی بر محبوبیت مردمی بیشتر نیست به عبارت دیگر اینکه رسانهای در تمام نقاط کشور قابل دسترسی باشد، بیانگر این نیست که مردم آن را به طور 100 درصدی میپذیرند و رویدادهای داخلی و خارجی جهان از آن طریق مطلع میشوند.
قدرت رسانه و محبوبیت مردمی دو اصل مجزا است که مردم به خوبی از مفهوم و کاربرد آن آگاه هستند زیرا همین مردم انتخاب میکنند رسانهای با قدرت نفوذ بیشتر و صداقت کمتر و یا رسانهای با صداقت و سانسور کمتر که هرچند دسترسی به آن نیازمند هزینه بیشتری باشد.
امروزه رسانه بخشی از زندگی انسان معاصر شده است مردم آگاهی خود را با رویدادها به روز میکنند و به دنبال جدیدترین اخبار از سریعترین کانال و دریچه هستند که در کنار سرعت مخابره، کذب و سانسور کمتری داشته باشد احساس نیاز جامعه به به روز شدن، نقش رسانههای آنلاین را بیشتر از پیش جلوه میدهد.
از طرفی حس رقابت در بین رسانههای گروهی و آنلاین به قدری تند است که هر یک تلاش میکنند گوی سبقت را از دیگری بربایند.
علاوه بر تمامی موارد عنوان شده، موردی که نگارنده را دچار چالش کرده و بخواهم با شفافیت بیشتر بیان کنم، این است که مدیر یا مدیران رسانه یا رسانههای دارای قدرت نفوذ بیشتر، به واسطه همین قدرت دست به زد و بندهای پشت پرده با یک مسؤول دیگر از نوع نهاد دولتی یا نیمه دولتی میکند و با معرفی خبرنگار گماشته شده خود به آن مسئول، عرصه فعالیت برای یک خبرنگار سخت کوش در روابط عمومی آن نهاد مذکور را تنگ میکند.
--------------------------------------
یادداشت از: سهیلا صاحبقران – روزنامهنگار
--------------------------------
انتهای پیام/62010/چ30