خلوتگه راز حافظ و سعدی، مسافران فرهنگی را فرامیخواند

به گزارش خبرگزاری فارس از شیراز، هرچند سالهاست که عالم روزنامه و روزنامهنگاری تنها به سیاست و سیاسیون و خبرهای آن محدود نمیشود و حتی در برخی تعاریف جدیدتر مانند روزنامهنگاری شهروندی و «خبر» را مردم دانستن، وارد تعاریف رسمی حوزه ارتباطات شده اما بههرروی قابلانکار نیست که تولد خبر و خبرنویسی همزاد رشد سیاستورزی در معنای مدرن و مشارکت عموم مردم در سیاست بوده است که در فضای غیرمردمسالارانه، انتشار اخبار برای آگاهی مردمان عادی معنایی ندارد.

با این اوصاف واضح است که روزنامه و خبرنویسی و خبرنگاری را حتی در زیرشاخههای فرهنگی و هنری نیز باید فعالیتی در حوزه سیاسی توصیف کرد و هم از این روست که از سالها پیشتر در سنتی نانوشته در ایام تعطیلات نوروز در ایران روزنامه چاپ نمیشود و اگرچه در این حوزه خبرگزاریها همچنان به کار خبررسانی ادامه میدهند و برخی نشریات نیز در سالیان اخیر اقدام به چاپ میکنند اما کار در این ایام به سبب نوع رویکرد مخاطبان چندان جدی نیست و حتی اگر اتفاقات مهم سیاسی افتاده بیشتر پس از نوروز بازخورد پیداکرده و معدود مطالب منتشره بیشتر بر مدار گردشگری و سیاحت و زیارت میگردد و از منظری میتوان این موضوع را مثبت نیز ارزیابی کرد که در ایران نوروز سیاسی نیست و در ایامی چند، مردمان از هر گرایش و سلیقه سیاسی اخبار چه گفت و چه کرد مبتنی بر ارزش «شهرت» را رها کرده و رسته از بستگی و دستگی و فراتر از عقل ابزاری و معاش، در کلیت هستی و عمر درنگ کنند.

بهواقع انسان مسلمان ایرانی باید آگاه به مسائل روز و همواره هوشیار باشد اما بنابر آموزههای دینی ما همین فرد مسلمان بهرهمند از تعالیم اهلبیت، باید ساعاتی را به خلوت با خود و خدای خود اختصاص داده، به غور درون و سیر آفاقوانفس بپردازد و در اصطلاح از خودشناسی به خداشناسی پل زند.

از این منظر سفر رفتن و ایجاد تغییر و میهمانی رفتن و میهمان داشتن و دورهم بودن و پرهیز از انجام کارهای رسمی در مقاطعی چند، بسیار توصیهشده و گویی ایرانی مسلمان تأکید میکند که اگرچه همواره هوشیار و حاضر در صحنه است اما تمام دنیا و هستی را خلاصه در افکار و امیال اجتماعی ندانسته، خانواده و خلوت درون را نیز برای رشد و تعالی خود بهغایت مهم میپندارد و این همان تفاوتی است که حتی سیاسیون و نخبگان فرهنگی ما نیز در ایام نوروز مطالعات متفاوت انجام میدهند و سعی میکنند تغییری در ذائقه فرهنگی و فکری خویش به وجود آورند که بزرگان و تاریخسازان ما از حضرت امام (ره) تا مقام معظم رهبری در عین مشی سیاسی و انقلابی و آگاهی کامل از مقتضیات زمان، بر شعر و ادب و عرفان و هنر نیز احاطه داشته و نظرات تخصصی آنها در این حوزهها مؤید مطالعات مستمر در اوقات متصل است.

«سفر» در آموزههای اسلامی درست بر همین معنا استوار شده و سیر در جهان آفاقوانفس و نگرش احوال امم و اقوام برای تفکر و تأمل و تدبر در آیات الهی مدنظر شارع مقدس بوده چنانکه در سوره مبارکه فصلت ذکرشده «سنریهم آیاتنا فی الافاق وفی انفسهم حتی یتبین لهم انه الحق» و بدون شک چنین هدف متعالی نه از «جلوت» که از «خلوت» درون فرد مسلمان عبور میکند و بسیار شنیدهایم که صلحا و علمای اعلام و حتی نخبگان معاصر ما افرادی بودهاند که برای خلوت خود احترام و ارزش فراوان قائل بوده، ضمن زیستن در کنار اجتماع و درک شرایط روز، همواره فرصتی برای بازگشت به خلوت خلاقه خویش یافتهاند.

با این اوصاف شاید بتوان شیراز سومین حرم اهلبیت، شهر پررمز و راز و خلوتگه حافظ و سعدی را از منظرگهی دیگر، شهری مناسب برای سفری چنین و بازیافتن خلوت درون و سیر در آفاقوانفس، ضمن حضور در جمع دانست و هموطنان فرهیخته را فراخواند تا با حضور در فضای این شهر ادبی و فرهنگی، دمی در خلوتگه راز حافظ و سعدی و ملاصدرا و بارگاه معنوی و آرامبخش احمد بن موسی شاهچراغ (ع) تنفس کنند و از باغهای زیبا و خیالانگیز و محورهای تاریخی این شهر برای اهداف سیاحتی و زیارتی بهرهمند شوند.

انتهای پیام/76001/ذ40

لینک کوتاه به این خبر http://fna.ir/80DDRG